Çarşamba, Aralık 1Önemli Haberler

Milyonlarca Lastik Denize Atılırsa Ne Olur? Bunu Denediler ve İşte Sonuç!

Deniz ömrüne yardım etmek için birkaç milyon lastiği alıp okyanusa atmanın garip olduğunu düşünebilirsiniz. Ancak 1970’lerde bu işlerden sorumlu olanlar için parlak bir fikir üzere görünüyordu.

1972’de Broward Yapay Resif A.Ş. (BARINC) sonunda felakete yol açacak bir plan yaptı: Araç lastiklerinin atılması problemini, balıklar için yeni yuvalar oluşturma isteğiyle birleştirmek. Plan, yaklaşık 2 milyon eski lastiği alıp, balıkların katiyen “yapay resiflere” akın edeceği okyanus tabanına batmalarını sağlamaktı.

Fikir şaşırtan ölçüde ilgi gördü. 100’den fazla özel mülkiyete ilişkin tekne ve ABD Donanması’nın USS Thrush gemisi istekli olarak bu kampanyaya katıldı. Goodyear Tire & Rubber Co, bunun tam da dahil olmaları gereken bir proje olduğuna karar verdi ve öbür lastikler çöplüklerden gelirken lastikleri birbirine bağlamak için lastik ve ekipman bağışladı.

Goodyear bu fikri o kadar çok beğendi ki, projeye törensel bir açılış olarak okyanusa altınla boyanmış bir lastiği bırakmak için bir Goodyear keşif balonu bile aldılar. Şirketten yapılan bir basın açıklaması, lastiklerin “balıklar ve başka su cinsleri için bir sığınak sağlayacağını” belirtti ve “resif gereci olarak hurda lastiklerin kusursuz özelliklerinden” bahsetti.

Bu fikir, düzgün niyetli olsa da, ne yazık ki bir felakete, tam manasıyla bir su altı enkazına dönüştü. Yıllar sonra, 2007’de Florida Atlantik Üniversitesi’nde okyanus mühendisliği profesörü Ray McAllister, “Sahiden âlâ olan fikir, deniz canlılarına ömür alanı sağlamaktı, böylelikle bölgedeki deniz hayatını ikiye yahut üçe katlayabilecektik” dedi ve ekledi: “Bu formda yürümedi. Artık geriye baktığımda bunun berbat bir fikir olduğunu görüyorum.

Artık resif oluşturmak için insan üretimi gereçleri batırmanın göründüğü kadar pak olmadığını biliyoruz. Gemi enkazları, yapay resiflerin en yaygın biçimidir ve deniz canlılarına ömür alanı sağlamak için kasıtlı olarak batırılan gemiler bulunuyor. Okyanusa lastik atmanın yanlış olan yanı ise, lastiklerin ne kadar hafif olduklarının ve ne kadar büyük bir kısmının sürüklenip parçalanabileceğinin düşünülmemesiydi.

Lastiklerde yalnızca birkaç çeşit sünger büyüdü ve bunlar da epey seyrekti. Daha da berbatı, akıntılar birçok lastiği gevşetti. Gevşek lastikler, okyanus tabanında kayarken yakındaki öbür doğal mercanları ezmeye devam etti ve mercan resiflerinin büyümesini engelledi. Velhasıl, bir temizleme eforunun koordinatörü William Nuckols’un 2007’de belirttiği üzere, “daima öldüren bir mercan yok etme makinesi” meydana getirilmişti.

Gönüllüler ve çeşitli kümeler, projenin başarısız olduğunun ortaya çıkmasıyla bir arada lastikleri geri toplamaya çalıştı, lakin bu misyonun boyutlarını iddia edebilirsiniz. ABD ordusu da paklığa dahil oldu ve Industrial Divers Corporation‘ın daha fazlasını toplaması için kontrat imzalanmadan evvel 72.000 lastiği çıkarmayı başardı. Yüz binlerce lastik deniz tabanından kaldırılmış olsa da, yüz binlercesi daha deniz tabanında kalmaya devam ediyor.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir